آدمیان..
همچون فریادهای من از مرگ عشق
باران می بارد به سقف اتاقم
تا که فرو ریزد و مرا در این لحظه های تنهایی آسوده سازد
و دیگر هیچ فریادی به گوش نمی رسد که از
مرگ عشق سخن گوید
و شما آدمیان باز هم به عشق بی فرجام و فانی خود ادامه می دهید
زیرا صدایی نیست که شما را آگاه کند که
ای آدمیان عشق مرده است
چرابا ور ندارید.
تاریخ: پنجشنبه 19 شهریور 1388
ساعت: 10:37
نظرات: 0